Psycholog dziecięcy w Białymstoku - kiedy warto przyjść
Psycholog dziecięcy w Centrum Medycznym UNiMED w Białymstoku pomaga dzieciom, nastolatkom i ich rodzicom, gdy niepokoją emocje, zachowanie, relacje z rówieśnikami albo rozwój dziecka. Konsultacja jest prywatna i nie wymaga skierowania. Nie trzeba czekać, aż wydarzy się coś poważnego: spotkanie pozwala też odpowiedzieć na pytanie „czy to jeszcze normalne?” i niczego z góry nie przesądza.
Wizyta dla osoby dorosłej? Dorosłych pacjentów przyjmuje psycholog w poradni dla dorosłych UNiMED.
Podczas konsultacji specjalista rozmawia z rodzicem i z dzieckiem, obserwuje dziecko w zabawie albo w rozmowie i pomaga zrozumieć, skąd biorą się trudności. W razie potrzeby prowadzi diagnozę i wydaje opinię psychologiczną, a rodzicom podpowiada, co pomaga dziecku na co dzień.
Sygnały, z którymi zgłosić się do psychologa dziecięcego
Konsultację warto umówić, gdy u dziecka utrzymuje się:
- obniżony nastrój, płaczliwość albo apatia trwające ponad dwa tygodnie,
- silny lęk - przed szkołą, rozstaniem z rodzicem, oceną innych,
- wybuchy złości nieproporcjonalne do sytuacji,
- wycofanie z kontaktów, rezygnacja z zajęć, które wcześniej sprawiały radość,
- trudności z koncentracją i nauką niewspółmierne do wysiłku dziecka,
- cofanie się umiejętności, które dziecko już opanowało,
- kłopoty ze snem, jedzeniem lub nawracające bóle brzucha i głowy bez przyczyny somatycznej,
- zachowania autoagresywne albo mówienie o sobie w bardzo krzywdzący sposób.
Powodem konsultacji bywa też trudny okres w rodzinie: rozstanie rodziców, żałoba, przeprowadzka, narodziny rodzeństwa, początek przedszkola albo zmiana szkoły. Rozmowa ze specjalistą pomaga wtedy ustalić, jak wspierać dziecko w zmianie, zanim napięcie zacznie utrudniać mu codzienne funkcjonowanie.
O tym, czy konsultacja przydaje się także dziecku bez wyraźnych trudności, pisze poradnik czy każde dziecko powinno odwiedzić psychologa. Sygnały, przy których potrzebna jest konsultacja psychiatryczna, opisuje poradnik kiedy zapisać dziecko do psychiatry dziecięcego.
Wygenerowane przez AIKiedy nie czekać na wizytę u psychologa dziecięcego
Niektóre sygnały wymagają pomocy natychmiast, a nie planowej konsultacji. Należy wtedy zadzwonić pod numer 112 albo pojechać z dzieckiem na izbę przyjęć lub SOR szpitala, w którym jest oddział psychiatryczny dla dzieci. Dotyczy to sytuacji, w których:
- dziecko mówi o zamiarze odebrania sobie życia, ma plan albo szuka sposobu,
- doszło do poważnego samookaleczenia albo dziecko połknęło leki lub inne substancje,
- pobudzenie albo agresja są tak silne, że nie da się zapewnić bezpieczeństwa dziecku ani innym osobom.
W takich sytuacjach skierowanie nie jest potrzebne. Dziecko lub nastolatek może też zadzwonić pod bezpłatne, całodobowe telefony zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111 albo 800 12 12 12 (Rzecznik Praw Dziecka). To wsparcie rozmową, a nie pomoc ratunkowa.
Psycholog dziecięcy, psychiatra, pedagog - kto się czym zajmuje
Zakresy pracy tych specjalistów częściowo się pokrywają, dlatego rodzice często nie wiedzą, od kogo zacząć.
| Specjalista | Szczegóły |
|---|---|
| Psycholog dziecięcy | Czym się zajmuje: Rozmowa, obserwacja, diagnoza psychologiczna, wsparcie rodziny Kiedy się do niego zgłosić: Emocje, zachowanie, relacje, podejrzenie zaburzeń rozwoju |
| Psychiatra dzieci i młodzieży | Czym się zajmuje: Lekarz - ocena medyczna, rozpoznanie i leczenie, także farmakologiczne Kiedy się do niego zgłosić: Nasilone objawy, myśli samobójcze, brak poprawy mimo terapii |
| Psychoterapeuta | Czym się zajmuje: Regularna terapia w określonym nurcie Kiedy się do niego zgłosić: Gdy potrzebna jest systematyczna praca, a nie jednorazowa porada |
| Pedagog szkolny | Czym się zajmuje: Wsparcie na terenie szkoły, kontakt z nauczycielami Kiedy się do niego zgłosić: Problemy z nauką, konflikty w klasie, absencja |
Te role się uzupełniają, a pierwszym krokiem bywa konsultacja psychologiczna. Gdy obraz wskazuje na potrzebę oceny lekarskiej, opiekę prowadzimy razem z poradnią psychiatrii dzieci i młodzieży.
Gdy pojawia się podejrzenie spektrum autyzmu
Niepokój mogą budzić: brak reakcji na imię, unikanie kontaktu wzrokowego, opóźniony rozwój mowy, powtarzalne ruchy i zachowania, silna reakcja na zmianę rutyny albo na dźwięki, kłopoty z zabawą z rówieśnikami. Każdy z tych sygnałów osobno może mieć inne wyjaśnienie. Liczy się dopiero całościowy obraz.
Diagnoza w kierunku spektrum autyzmu to proces: obejmuje spotkania z psychologiem i wizyty u lekarza psychiatry dzieci i młodzieży. Zasady i przebieg opisuje strona o diagnozie autyzmu u dzieci. Wczesne rozpoznanie ma znaczenie, bo pozwala wcześniej zaplanować wsparcie rozwoju dziecka.
Emocje, które nie mieszczą się w dziecku
Za wybuchami złości, agresją czy odmową wyjścia z domu często stoi coś, czego dziecko nie potrafi jeszcze nazwać: przeciążenie, lęk, poczucie niesprawiedliwości, zazdrość o rodzeństwo. Zachowanie bywa komunikatem, a nie złą wolą, i jego znaczenie warto odczytać wspólnie ze specjalistą.
Zdarza się też, że emocje odzywają się w ciele: bólami brzucha przed szkołą, nawracającymi bólami głowy, mdłościami. Warto wtedy wykluczyć przyczyny somatyczne u pediatry, a przy uporczywych bólach głowy skonsultować dziecko z neurologiem dziecięcym.
Wygenerowane przez AIPierwsze spotkanie należy do rodzica
Pierwsza konsultacja zaczyna się zwykle od rozmowy z rodzicem lub opiekunem bez dziecka, żeby można było swobodnie opowiedzieć o sytuacji. Cały proces wygląda najczęściej tak:
- Wywiad z rodzicem: przebieg rozwoju, sytuacja rodzinna i szkolna, od kiedy trwa niepokój.
- Spotkanie z dzieckiem, dostosowane do wieku - u młodszych przez zabawę i rysunek, u nastolatków przez rozmowę.
- Obserwacja sposobu kontaktu, reagowania na zadania i radzenia sobie z napięciem.
- Omówienie wniosków z rodzicem oraz wskazanie, co pomaga, a co niepotrzebnie nasila objawy.
- Ustalenie planu: dalsze spotkania, pogłębiona diagnoza albo konkretne wskazówki do domu i szkoły.
Dziecku warto powiedzieć wprost, dokąd idzie i po co. Zdanie „to pani, z którą można porozmawiać o tym, co trudne” działa lepiej niż zaskoczenie na miejscu, a wizyty nie warto zapowiadać jako kary ani sprawdzianu.
Psycholog dziecięcy prywatnie: zapis i przygotowanie do wizyty
Na konsultację w UNiMED nie potrzeba skierowania, a termin można zarezerwować online albo telefonicznie w rejestracji.
Wizyty prowadzą mgr Elżbieta Raczyńska, mgr Agnieszka Popławska i mgr Weronika Tederko. Elżbieta Raczyńska pracowała wcześniej m.in. na Dziennym Oddziale Psychiatrycznym dla Dzieci i Młodzieży Uniwersyteckiego Dziecięcego Szpitala Klinicznego w Białymstoku.
Na wizytę warto zabrać to, co pokazuje funkcjonowanie dziecka: opinię ze szkoły lub z przedszkola, dokumenty z poradni psychologiczno-pedagogicznej i dokumentację medyczną, jeśli są. Pomagają też spisane obserwacje z ostatnich tygodni, na przykład w jakich sytuacjach pojawiają się trudności.
O koszt konsultacji warto zapytać przy zapisie. Cena wydania opinii psychologicznej jest podana w cenniku dla dzieci.
Psycholog dziecięcy w UNiMED Białystok
Konsultacja psychologiczna, ocena pediatryczna i opieka psychiatryczna są dostępne w jednym miejscu przy ul. Towarowej 3, więc rodzina nie musi budować ścieżki pomocy z kawałków. Placówka jest czynna od poniedziałku do piątku w godzinach 8:00-20:00 oraz w soboty od 8:00 do 14:00.
Jeśli od kilku tygodni zachowanie albo nastrój dziecka budzą niepokój, nie warto odkładać konsultacji. Rozmowa ze specjalistą często porządkuje więcej niż miesiące zastanawiania się. Zapraszamy do UNiMED.
Pytania rodziców przed pierwszą wizytą
Czy wizyta oznacza, że zawiedliśmy jako rodzice?
Nie. Psycholog dziecięcy nie ocenia rodziców, tylko pomaga zrozumieć, co dzieje się z dzieckiem. Przyjście po wsparcie jest reakcją na potrzebę, a nie dowodem błędu.
Czy do psychologa dziecięcego potrzebne jest skierowanie?
Nie, na prywatną konsultację w UNiMED skierowanie nie jest potrzebne. Termin można umówić online albo telefonicznie w rejestracji, a na wizytę warto zabrać opinię ze szkoły lub z przedszkola i wcześniejszą dokumentację, jeśli dziecko było już badane.
Co, jeśli nastolatek nie chce iść do psychologa?
Na pierwsze spotkanie może przyjść sam rodzic i to dobry początek. Opór często słabnie, gdy młody człowiek wie, że nikt nie będzie go oceniał ani zmuszał do mówienia.
Czy psycholog powie mi, o czym rozmawiał z moim dzieckiem?
Rodzic otrzymuje wnioski i wskazówki, ale szczegóły rozmowy pozostają poufne, zwłaszcza u nastolatków. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy poważnie zagrożone jest zdrowie lub życie dziecka albo innych osób. Bez poczucia bezpieczeństwa dziecku trudno mówić otwarcie.
Ile spotkań z psychologiem dziecięcym będzie potrzebnych?
Czasem wystarczy jedna konsultacja i wskazówki do domu. Przy głębszych trudnościach potrzebna bywa dłuższa praca, a jej zakres ustala się po pierwszym spotkaniu, wspólnie z rodziną.